Gunaydin millet, size isten nasil kovuldugumdan bahsetmek istedim. İlk basta hersey cok guzel gidiyordu. Aslansin kaplansin iyiki geldin falan… Sonra bir hata yaptim ve yanimdaki is arkadasim trafindan iftiraya ugrayarak isime son verildi. İsi yapamamis olmak zoruma gitmezdide iftirayla isten atilmak zoruma gitti. Ama evde beni bekleyen 2 dunyalar guzeli kizim vardi. Guclu durmak zorundaydim ve aglamamak icin tuttum kendimi. Onlar uyurken icimi doktum ve herseyi geride biraktim. Sizin icinde ayni midir bilmem, aglarken insanlar tarafindan gorulmek en korktugum seyler arasinda. Sizce bunun sebebi kucukken ebeveynlerimizin aglamak istedigimizde -Sus , aglama ! demesi miydi?